W tym wpisie pokażę jak w prosty sposób się z tym uporać i znacząco zmniejszyć rozmiar zdjęć, zwiększając tym samym prędkość swojej strony internetowej.

Kompresja zdjęć w WordPress

Nigdy nie zapomnę pewnej sytuacji. Po głośnych zapowiedziach aktualizacji Core Web Vitals i zwiększeniu się popularności narzędzi typu Pagespeed, dostałem pytanie od właścicielki strony internetowej, której zawartość wczytywała się, uwaga: ponad 60 sekund!

Wszedłem na stronę i okazało się, że kobieta dodawała tam całe mnóstwo zdjęć w wysokiej rozdzielczości, bez jakiejkolwiek kompresji i każde z nich ważyło średnio około 6 MB. Dla porównania, zdjęcia na mojej stronie ważą średnio jakieś ~100 kB, czyli dobre 60 razy mniej.

Z kompresją zdjęć można poradzić sobie na wiele sposobów. Możecie skorzystać z gotowych CDNów, które będą kompresować, jak i serwować obrazy za Was, a możecie też oszczędzić trochę środków i postawić np. na darmową wtyczkę do WordPress, która automatycznie będzie kompresowała wrzucane przez Was zdjęcia.

Tego rodzaju pluginów do WordPress jest bardzo dużo, więc możecie poszukać czegoś na własną rękę. Z mojego doświadczenia, mogę polecić Wam wtyczkę Resize Image After Upload. Jej konfiguracja jest naprawdę banalna, a co więcej, nie musimy tu za nic płacić (a wierzcie mi lub nie, CDNy potrafią kosztować naprawdę sporo, zwłaszcza jeśli macie stosunkowo małe, bardziej hobbystyczne witryny). Używam jej na kilku moich stronach (w tym na webporady.pl) i o ile nie jest to może najlepsze z możliwych rozwiązań, jest jednym z najprostszych i zapewnia efekty, które powinny zadowolić nawet właścicieli stosunkowo dużych witryn.

Po zainstalowaniu wtyczki wystarczy wejść w Panel administracyjny -> Ustawienia ->Resize Image After Upload i skonfigurować ją według własnych preferencji.

Oto moje ustawienia:

Polecam Wam jednak pokombinować na własną rękę. Te ustawienia sprawują się u mnie, ale dla niektórych jakość może być za słaba, lub rozmiar pliku może być nadal za duży. Możecie według własnego uznania zmniejszać lub zwiększać jakoś oraz rozdzielczość, oraz dostosowywać pozostałe ustawienia.

Zmiana formatów zdjęć w WordPress

Jeżeli kiedykolwiek korzystaliście z wyżej wymienionych narzędzi PageSpeed, prawdopodobnie kojarzycie komunikat pokroju „Wyświetlaj obrazy w formatach nowej generacji”.

I owszem, warto zacząć z nich korzystać.

Dla przykładu wszelkie ikonki i logotypy dobrze jest zastąpić np. SVG, które możemy w łatwy sposób modyfikować i jeszcze lepiej dostosowywać je do poszczególnych rozmiarów.

Same zdjęcia warto wyświetlać w formacie WEBP, który z reguły waży jeszcze mniej od skompresowanych PNG, czy JPG.

Jeżeli oczekujecie topowych efektów, zdecydowanie warto odejść od „tradycyjnych” formatów i zdecydować się na np. WEBP. Możecie użyć do tego chociażby wtyczki Converter for Media – Optimize images | Convert WebP & AVIF.

Wpis Jak zmniejszyć rozmiar zdjęć w WordPress? pojawił się na Webporady.pl.

Odpowiem na to pytanie jak programista, ale doczytajcie ten wywód do końca, żeby niepotrzebnie się nie zniechęcić.

Zacznę od kilku pytań:

• Czy każdy jest w stanie nauczyć się pływać?
• Czy każdy jest w stanie nauczyć się czytać?
• Czy każdy jest w stanie nauczyć się jeździć na rowerze?

Odpowiedź na powyższe pytania brzmi: nie.

Technicznie rzecz biorąc, niektóre osoby mogą nie być w stanie wykonywać czynności powszechnie przyjętych za możliwe do nauczenia się przez każdego. Wynika to przede wszystkim z ograniczeń niezależnych od nich, czyli na przykład niepełnosprawności.

Nie zrozumcie mnie źle. Jest masa świetnych, niepełnosprawnych programistów. Słyszałem nawet o tych niewidomych — pełen szacun dla nich. Chodzi mi tylko i wyłącznie o to, że programowania nie będzie w stanie nauczyć się osoba, która na przykład nie jest w stanie jakkolwiek logicznie myśleć.

Uważam jednak, że każdy zdrowy i myślący człowiek jest w stanie nauczyć się programowania. Nie musicie być szczególnie uzdolnieni, ani wybitni w matematyce. Przemyślana i regularna nauka powinna prędzej czy później pomóc Wam osiągnąć Wasz cel.

Osobiście mam kilka cech, które mogą przeszkadzać w programowaniu:

• Szybko się rozpraszam.
• Nie lubię uczyć się teorii i przeglądać dokumentacji.
• W programowaniu lubię dochodzić do wszystkiego metodą prób i błędów. Choć zyskuje na tym moja kreatywność, często zapominam przy tym o tzw. „dobrych praktykach”.
• Bywam chaotyczny gdy wiem, że robię coś tylko dla siebie (a zwykle mojego kodu nie ogląda nikt inny).
• Nienawidzę tracić czasu (w programowaniu bardzo często zdarza się utknąć na jakiejś głupocie na wiele godzin).

Mógłbym wymienić tego dużo więcej, ale nie będę Was zanudzał.

Mój punkt widzenia jest taki: mam sporo cech, które zawsze utrudniały mi naukę programowania, jak i samo programowanie. Ważne jest to, że żadna z nich mnie z programowania nie wyklucza. Mam sprawnie działający rozum (tj. nie wkładam ręki do ognia, bo wiem, że się poparzę), oraz odpowiednie narzędzia, które pozwalają mi wykonywać tę pracę (oczy, dłonie, no i oczywiście komputer).

Nie jestem stworzony do tego zawodu, ale mimo wszystko jakoś dałem i nadal daję radę. Moje ograniczenia nie były na tyle wielkie, by mi to zupełnie uniemożliwić. Po prostu trochę utrudniały mi drogę do celu.

Jeżeli podobnie jak ja, macie jakieś tam cechy, które trochę Wam przeszkadzają, ale wcale Was nie eliminują — śmiało próbujcie. Odpowiednia determinacja prędzej czy później powinna sama załatwić sprawę. Po prostu pamiętajcie, żeby się zbyt szybko nie zniechęcać. Ja też po trzech tygodniach nauki nie umiałem prawie nic.

Kto nie może zostać programistą?

Programistą może zostać każdy, kto jest w stanie logicznie myśleć i obsługiwać komputer.

Wbrew powszechnym przekonaniom, do zostania programistą nie potrzeba ani specjalnych kwalifikacji, ani wybitnych umiejętności.

Znam wielu programistów, którzy nie skończyli studiów, a w szkole uczyli się co najwyżej średnio. Z odpowiednim samozaparciem doszli jednak do swojego upragnionego celu mimo tego, że wiele osób mówiło im, że się do tego nie nadają.

Jeżeli Waszym marzeniem jest to, żeby zostać programistami, po prostu próbujcie. Nie dajcie sobie wmówić, że nie dacie rady, bo jeżeli potraficie obsługiwać arkusz kalkulacyjny, czy na przykład tworzyć grafikę, prawdopodobnie z czasem poradzicie sobie także z programowaniem.

Nauka programowania ma jednak do siebie to, że trwa bardzo długo i zwłaszcza na początku trzeba uzbroić się w cierpliwość, żeby doczekać się pierwszych, satysfakcjonujących efektów.

Czy można nauczyć się programowania samemu?

Jeżeli myślicie, że nie dacie rady nauczyć się programowania, bo nie możecie pójść na studia lub nie stać Was na bootcamp, czy drogi kurs — postaram się wyprowadzić Was z błędu.

Programowania najlepiej uczy się przez praktykę.

Gdybym miał dziś zaczynać i uczyć się teorii z grubych książek, czy dokumentacji, pewnie po trzech dniach powiedziałbym, że „to nie dla mnie”.

Powodem, dla którego nauczyłem się kodować jest to, że niemal od razu wskoczyłem na głęboką wodę. W dodatku wskoczyłem na nią praktycznie za darmo.

Na samym początku uczyłem się teorii z krótkiej książki o PHP, która była dołączona jako gratis do jakiejś gazetki. Przerobiłem z niej kilka przykładów, a później wziąłem się za darmowe tutoriale na YouTube — jest tego naprawdę pełno, zwłaszcza jeżeli szukacie po angielsku.

Dość szybko zacząłem też kodować, mimo że nie rozumiałem z tego niemal nic. Po prostu pobrałem jakiś bardzo prosty projekt silnika gry przeglądarkowej napisany przez kogoś i zacząłem go przerabiać po swojemu. Pierw podmieniałem proste wartości i nazwy, później starałem się dokonywać prostych edycji w istniejącej logice, a jeszcze później… Zacząłem rozszerzać to wszystko o własne moduły, bazując na tych istniejących.

Choć ten proces nauki był dość trudny i popełniałem przy nim masę błędów, nauka była aktywna i od razu uczyłem się myśleć, jak programista, a nie tylko bezmyślnie przepisywać czyiś kod z kursu, czy książki.

Znam wiele osób, które nauczyły się programowania bez wydawania na to pieniędzy i bez bycia prowadzonym za rączkę. Jak najbardziej się da, więc jeżeli rzeczywiście Wam na tym zależy, wierzę, że też dacie radę. Powodzenia!

Wpis Czy każdy może nauczyć się programować? pojawił się na Webporady.pl.

W tym poradniku pokażę, w jaki sposób można je uruchomić.

1. Otwórz program XAMPP i włącz usługi Apache i MySQL.

W tym celu naciśnij „Start” przy ich nazwach.

2. Otwórz swoją przeglądarkę i wejdź pod adres localhost/phpmyadmin.

Po wpisaniu tego adresu z aktywnymi usługami Apache i MySQL w XAMPP powinien włączyć Ci się panel phpMyAdmin.

Co zrobić jeżeli phpMyAdmin nie działa?

Przyczyn niedziałającego phpMyAdmin może być bardzo dużo. Warto spróbować ją ustalić w samemu i wyszukać w internecie rozwiązanie konkretnie dla niej.

Jednym z najbardziej uniwersalnych pomysłów na naprawienie problemu z niedziałającym phpMyAdmin jest ten, który przedstawiam poniżej:

Jeżeli phpMyAdmin mimo wykonania tych kroków nie działa, możliwy jest błąd w konfiguracji lub wybrakowana instalacja XAMPP. W takiej sytuacji najlepiej będzie odinstalować XAMPP usuwając jego wszelkie pliki i zainstalować go ponownie, upewniając się, że instalowany jest także phpMyAdmin.

Wpis Jak wejść w phpMyAdmin XAMPP? pojawił się na Webporady.pl.

Wiem, że życie wielu osób jest wręcz wypełnione obowiązkami i są tacy, którzy rzeczywiście nie znajdą na dodatkową aktywność nawet przez pół godziny każdego dnia.

Jeżeli obawiasz się, że masz na to zbyt mało czasu, zapraszam Cię do tego wpisu, w którym — całkiem możliwe, że uświadomię Cię, że dasz radę.

Ile czasu powinno się poświęcać na naukę programowania?

Na forach i stronach internetowych spotkasz się z najróżniejszymi opiniami. Jedni powiedzą Ci, że najlepiej będzie gdy będziesz uczył się godzinę dziennie, a inni, że dwie.

Moim zdaniem nie ma większej różnicy. Tak długo jak większość czasu Twojej nauki nie schodzi na otwarcie edytora kodu i robienie wszystkich rzeczy wokół programowania, a nie klepania rzeczywistego kodu — jest okej.

Załóżmy, że masz na naukę programowania 20 minut dziennie. Nie jest to bardzo dużo czasu, bo więcej prawdopodobnie spędzasz m.in. w toalecie. Moim zdaniem w dłuższym okresie czasu i tak powinieneś być w stanie nauczyć się tyle, ile będziesz chciał, ponieważ od samej ilości czasu ważniejsza jest jednak konsekwencja.

Zobacz, 20 minut dziennie. Jeżeli nie będziesz leciał sam ze sobą w kulki, da Ci to średnio 10 godzin w miesiącu, czyli 120 godzin w roku. Znowu, nie jest to nie wiadomo jak dużo czasu, ale moim zdaniem te 120 godzin powinno Ci wystarczyć na nauczenie się podstaw i na to, żebyś był w stanie samodzielnie tworzyć pierwsze projekty i uczyć się poprzez praktykę.

Dla odmiany zapaleniec mający na naukę programowania 4 godziny dziennie, w teorii ma na to 12 razy czasu więcej od Ciebie. Niby mógłby uczyć się 12 razy szybciej, czyli to,co pojmiesz w rok, mógłby pojąć w miesiąc.

Nie wiem jak Ty, ale o ile kompletnie bym się czymś nie zajawił, robiąc to przez 4 godziny każdego dnia, wypaliłbym się najpóźniej po tygodniu. W rezultacie moja nauka programowania potrwałaby więc 28 godzin.

Wolny, acz konsekwentny żółw zwykle prędzej czy później i tak prześcignie zająca mającego słomiany zapał. Nie zniechęcaj się, nawet jeśli masz na to mało czasu. Jeżeli Cię to kręci i wiesz, że nie poddasz się po dwóch tygodniach, moim zdaniem warto.

Jeżeli nie masz tych 20 minut dziennie, nic nie stoi na przeszkodzie, by uczyć się np. tylko w weekendy. Regularność jest ważna, ale nawet jeśli będziesz się uczyć tylko raz, czy dwa razy w tygodniu, wiedza przez kilka dni przerwy i tak nie powinna samoistnie wyparować.

Sposoby na znalezienie czasu na naukę programowania

Wydaje Ci się, że nie masz czasu na programowanie? Nawet 20 minut dziennie?

Być może masz rację… I rzeczywiście tylko Ci się wydaje.

1. Zacznij uczyć się nawet poza domem

Kto powiedział, że programowania można uczyć się jedynie w domu, przed komputerem?

Jeszcze kilkanaście-kilkadziesiąt lat temu w biedniejszych krajach ludzie uczyli się programowania na kartkach papieru nie widząc nawet na oczy prawdziwego komputera.

Czy było to wydajne? Nie. Czy było to wygodne? Cholera, nie. Czy dało się? Jeszcze jak!

Żebyś mnie zrozumiał. Nie chodzi mi o to, żebyś zaczął pisać kod na papierowych kartkach. Po prostu, jeżeli jesteś poza domem, możesz np. ściągnąć sobie na telefon interaktywną aplikację do rozwiązywania zadań w danym języku programowania, nosić ze sobą książkę, czy też przeglądać dokumentacje języka lub jakieś gotowe, proste, napisane w nim programy.

Sam podstaw PHP nauczyłem się na wakacjach, nie mając dostępu do internetu. Wziąłem ze sobą książkę (nomen omen, darmowy dodatek do gazety) i starego, niewydajnego laptopa. Po dwóch tygodniach ucząc się wieczorami w pokoju hotelowym po godzinę/dwie dziennie napisałem swój pierwszy projekt w tym języku. Nie miałem dwóch monitorów, świecących klawiatur, czy wydajnego sprzętu. Nie miałem nawet internetu, a książka była w wydaniu papierowym, więc nie było „CTRL + F” – dało się.

Podejrzewam więc, że Ty, mając np. smartfona, czy nawet papierową książkę, oraz przede wszystkim odrobinę chęci — prędzej czy później będziesz w stanie nauczyć się programowania.

Pamiętaj jednak, by nie zapominać o praktyce. W przypadku programowania, sama teoria bez przelewania jej raz na jakiś czas na kod, może szybko wyparować z głowy.

2. Sprawdź, na co niepotrzebnie tracisz czas

Być może pracujesz na dwa etaty i samotnie wychowujesz trójkę dzieci. Nie jestem tu po to, by Cię oceniać. Możliwe, że faktycznie masz zarąbiście mało czasu.

Ale jeżeli masz czas, by czytać teraz ten wpis, może nie jest aż tak źle?

To, co proponuję Ci zrobić to nagrać cały swój dzień, a przynajmniej tę część, podczas której masz wolny czas. Na komputerze zainstaluj sobie np. RescueTime i następnego dnia podlicz, na co zeszło Ci ile czasu.

W moim przypadku, gdy kiedyś zainstalowałem tę wtyczkę, okazało się, że codziennie spędzam np. ponad godzinę dziennie na Reddicie. Niby lubię przeglądać tę stronę, ale nie jest mi ona niezbędna do życia — gdybym chciał, tę godzinę mógłbym zagospodarować zupełnie inaczej.

Jeżeli Ciebie też za bardzo pochłaniają jakieś serwisy internetowe, możesz zainstalować sobie np. wtyczkę „Block Site” i zablokować do nich dostęp.

Być może i Tobie uda się znaleźć aktywności, które nie są niezbędne i zastąpić je nauką programowania.

3. Nie próbuj zgłębić wszystkiego w jeden dzień

Nauka wymaga cierpliwości. Programowanie to nie jest jazda samochodem — prawdopodobnie nie pojmiesz tego w cztery godziny na tyle, by lepiej lub gorzej być w stanie robić to samodzielnie.

Nie nastawiaj się więc na natychmiastowe efekty, bo nawet jeżeli będziesz uczyć się dwie godziny dziennie, prawdopodobnie nawet po tygodniu czy dwóch, nadal będziesz umieć stosunkowo mało. Nie ma w tym nic złego, chodzi mi tylko i wyłącznie o to, żeby Cię to nie zniechęciło i żebyś się za szybko nie wypalił.

Pod żadnym pozorem nie polecam Ci zmuszania się do programowania. Lepiej ucz się swoim tempem po to, by za szybko nie stracić zapału.

4. Spróbuj zafascynować się programowaniem

Kiedyś, bodajże z ust jakiegoś profesjonalnego sportowca, usłyszałem, że jeżeli coś sprawia Ci frajdę, na pewno znajdziesz na to czas.

Zgadzam się z tym w stu procentach. Pomyśl, oglądasz jakiś serial? Grasz w gry komputerowe? Czytasz książki? A może masz jakiekolwiek inne hobby?

Podejrzewam, że znaczna większość z Was ma przynajmniej jedno i bez większego problemu znajduje na nie choć trochę czasu.

Jeżeli polubicie programowanie, będzie dokładnie tak samo — znajdziecie na to czas mimowolnie, bo będzie sprawiało Wam to przyjemność, a nie będzie jedynie nudną pracą do wykonania, którą będziecie odwlekać w nieskończoność.

Jeżeli nie lubisz programowania:

1. Być może nie jest to dla Ciebie. Nie każdy jest stworzony do wszystkiego. Osobiście wiem, że fascynująca może być np. medycyna, ale mnie kompletnie to nie kręci — trudno, po prostu nie jest to dla mnie — nie muszę iść w to na siłę, tylko dlatego, że jest to modny i potencjalnie opłacalny kierunek rozwoju.
2. Możliwe, że zniechęcasz się brakiem widocznych efektów. Jeśli tak jest, czym prędzej zacznij swój pierwszy, prosty projekt (jeśli nie czujesz się na siłach, przerabiaj jakiś istniejący Open Source na odpowiedniej licencji). Nawet jeśli kod będzie fatalny, a projekt pójdzie do śmietnika — czego się nauczysz, to Twoje. A pamiętaj, że nauka na błędach jest bardzo ważna. Tym bardziej że w przypadku programowania tak długo jak kod nie idzie na produkcje — błędy nie są zbyt kosztowne (z reguły nie psujesz żadnych części, ani nie zużywasz drogich materiałów).
3. Możliwe, że brakuje Ci właściwego otoczenia. Spróbuj poznać się z innymi programistami, np. zacząć udzielać się na różnych forach, czy discordach dla programistów i poznać ludzi o podobnych zainteresowaniach. Gdy ja zaczynałem, żaden z moich kumpli nie programował, przez co nie miałem z kim o tym pogadać. Niemal każdy z nich grał za to w gry komputerowe, więc naturalne jest, że i ja wolałem siąść do wspólnej gry niż do kodu, o którym nawet na koniec dnia nie miałem komu opowiedzieć.

5. Nie zniechęcaj się jeśli masz mało czasu

Zasada jest dość prosta i brutalna.

Masz mało czasu = będziesz robił postępy wolniej.

Nie oznacza to jednak, że nie będziesz robił ich wcale. Będziesz, tylko będzie to przychodziło nieco wolniej, niż by mogło. Kluczem jest to, żeby się nie poddawać.

Postaw sobie za cel np. przerobienie jakiegoś kursu programowania — choćbyś miał robić go pół roku, nie śpiesz się — po prostu zrealizuj cel i nie poddawaj się po drodze.

Mnie programowanie kręciło od 12 roku życia, a swój pierwszy jakkolwiek sensowny kod zacząłem pisać mając jakieś 17 lat. 5 lat zeszło mi na wymówki i wmawianie samemu sobie, że ze względu na szkołę nie mam na to czasu — po szkole musiałem przecież odrabiać zadania domowe (choć zdarzało mi się naprawdę rzadko), no i wypadałoby się zrelaksować np. przy ulubionej grze komputerowej.

O ile jakoś bardzo nie żałuję relaksu, bo on też jest potrzebny, żałuję tego, że nie poświęciłem w tamtym okresie nawet tych 30 minut dziennie na naukę programowania. Przez 5 lat wiedziałem, że jest to coś, co chcę robić w przyszłości, a odmawiałem sobie nauki programowania, twierdząc, że i tak mam na nią zbyt mało czasu, więc „nie warto”.

Gdybym przez 5 lat uczył się programowania po pół godziny dziennie, łącznie przeznaczyłbym na to niemal 1000 godzin — to wystarczająca ilość czasu, by w wieku 17 lat (w którym dopiero zaczynałem uczyć się podstaw) umiał programować już na w miarę zaawansowanym poziomie.

Nie szukaj wymówek. Nawet jeśli masz mało czasu, spróbuj małymi krokami. Choćbyś uczył się mniej niż byś chciał, nawet 10 minut jest lepsze niż 0, a z odpowiednią wytrwałością, prędzej czy później powinieneś dotrzeć do celu.

Wpis Jak znaleźć czas na naukę programowania? pojawił się na Webporady.pl.

O ile nie potrzebujecie ogromnych możliwości, prawdopodobnie takie forum powinno Wam w zupełności wystarczyć, tym bardziej, że wybór jest dziś całkiem spory. Możecie skorzystać między innymi z takich wtyczek jak: bbPress, BuddyPress, Forum Asgaros, czy na przykład wpForo.

Na potrzeby tego poradnika skorzystam z wtyczki bbPress, choć konfiguracja tego rodzaju for zwykle jest bardzo podobna.

W skrócie opiera się o cztery proste kroki:

• Instalacje i włączenie wtyczki.
• Ustawienie wtyczki w zależności od własnych preferencji.
• Dodanie pierwszych działów (kategorii).
• Dodanie pierwszych tematów.

Zwykle wszystko można wyklikać sobie w menu wtyczki w panelu administracyjnym.

Tworzenie forum z bbPress

Instrukcja krok po kroku:

Jeśli nie wiesz jak, zobacz poradnik Jak wejść do panelu WordPress.

Jeśli chcesz, możesz pozostawić domyślne. W razie potrzeby możesz je edytować później.

Twoje forum powinno domyślnie znajdować się pod adresem twojastrona.tld/forums lub twojastrona.tld/forum. Ten adres możesz zmienić w ustawieniach wtyczki. Podczas dodawania nowego forum adres do niego powinien wyświetlić się również w Twoim panelu (po zapisaniu, pod polem, w którym wpisujesz tytuł).

Później możesz jeszcze przypiąć swoje forum do Menu w zakładce Wygląd -> Menu, aby inni mogli je łatwo odnaleźć. Aby przypiąć forum do Menu, skorzystaj z opcji Własne odnośniki. Ręcznie wpisz tekst odnośnika, oraz wprowadź adres URL prowadzący do forum.

Wpis Jak zrobić forum na WordPress? pojawił się na Webporady.pl.

Nie będę ukrywał, że tego rodzaju narzędzia nie zawsze sprostają naszym oczekiwaniom. Pomimo naprawdę potężnych baz, nie znajdziemy tam raczej wszystkich stron internetowych, oraz kopii z każdej godziny, czy minuty. Niemniej jednak, w wielu przypadkach warto przynajmniej spróbować.

Jak sprawdzić starą wersję danej strony?

Jednym z najpopularniejszych tego rodzaju archiwów jest strona archive.org, znana także jako „wayback machine”. Na swojej stronie chwali się ponad 583 bilionami zapisanych stron – robi to wrażenie.

Aby zobaczyć archiwalną wersję jakieś strony, należy wprowadzić jej adres w pole wyszukiwania i nacisnąć na przycisk „BROWSE HISTORY”.

Teraz przyda nam się uzbroić w cierpliwość. Niektóre strony potrzebują trochę czasu i „przemielenie” tych danych może zająć nawet do kilku minut.

Jeżeli okaże się, że strona jest zapisana w archiwum (a jeżeli była dość popularna, prawdopodobnie jest) – naszym oczom powinny ukazać się kalendarze, na których kolorowym tłem będziemy mieli wyszczególnione dni z  tzw. snapshotami. Należy odszukać odpowiadającą nam datę i nacisnąć na nią, kolejno wybierając godzinę snapshota.

Powinniśmy zostać przekierowani na stronę, która odtworzy nam oryginalną wersję strony. Czasami nie będzie ona w pełni funkcjonalna, może brakować na niej grafik, czy stylów CSS, jednak i tak – moim zdaniem warto przynajmniej spróbować. W nowym oknie na samej górze powinien znajdować się też pasek, za pomocą którego w razie potrzeby będziecie mogli przenieść się do poprzednich i kolejnych snapshotów, a także ewentualnie do innych domen.

Wpis Archiwum stron internetowych – jak sprawdzić starą wersję strony? pojawił się na Webporady.pl.

1. Zastanów się, czy programowanie to coś, co może Cię zaciekawić

Zanim zaczniemy przeznaczać na naukę swój czas, warto się dobrze zastanowić, czy programowanie tak naprawdę do nas pasuje. Oprócz wielu zalet dotyczących chociażby kreatywnej pracy, czy wysokich zarobków, programowanie ma też kilka mniej słodkich stron, które dla wielu mogą okazać się zbyt gorzkie do przełknięcia.

Przede wszystkim, warto zdać sobie sprawę z tego, że tak naprawdę nie da się „nauczyć” programowania. To nie alfabet, czy tabliczka mnożenia do 100. Nie słyszałem o ani jednym programiście, który nie sięgałby raz na jakiś czas do dokumentacji, czy wyszukiwarki. Możemy nauczyć się wielu konceptów, specyficznego sposobu myślenia, czy nazw i zasad działania najważniejszych funkcji w danym języku. Prawda jest jednak taka, że chcąc pozostawać z wiedzą na bieżąco i wykonywać coraz to nowsze, bardziej złożone projekty – ciężko będzie nagle powiedzieć „to mi już wystarczy, już nie potrzebuję się więcej uczyć”. Oczywiście to nie tak, że zawodowi programiści przeznaczają całe wieczory na czytanie branżowych książek, czy zgłębianie kursów, ale rzeczywiście wielu z nich przeznacza bardzo dużą część wolnego czasu na aktualizacje swojej wiedzy.

Uwielbiam to, w jaki sposób praca programisty jest przedstawiana w filmach i serialach. Bardzo często widzimy tam sceny „maniaków komputerowych”, którzy w swoim ciemnym pomieszczeniu po prostu naciskają przyciski bez chwili namysłu. Oczywiście da się pracować wydajnie, szczególnie jeśli mamy już jakieś doświadczenie. W rzeczywistości jednak, jeśli pracujemy nad coraz to bardziej złożonymi projektami, z reguły będziemy przeznaczać znacznie więcej czasu na myślenie i testowanie rezultatów, niż na realne pisanie kodu. Programiści nieraz mierzą swoje rezultaty w „linijkach kodu”. Jest to co prawda dość zabawne, ale wyłącznie dla zobrazowania tej sytuacji napiszę, że podczas normalnego dnia pracy piszę takich linijek zapewne ponad tysiąc dziennie. Miałem jednak mnóstwo takich dni, w których napisałem takich linijek na przykład około 70, a całą resztę dnia przeznaczyłem na wymyślanie logiki i testowanie rezultatów (przy czym pewnie te 1000 linijek trafiło do kosza).

Można powiedzieć, że praca programisty polega przede wszystkim na rozwiązywaniu problemów. Wielu programistów zna też to uczucie pustki, towarzyszące im, gdy przez cały dzień, albo nawet kilka dni nie są w stanie rozwiązać konkretnego problemu. Nieraz programista spędzi kilkanaście godzin na przeszukiwaniu internetu i myśleniu nad tym, w jaki sposób będzie chciał coś zrobić, zanim w ogóle zacznie. Oczywiście wszystko zależy od typu takiej pracy, bo jeżeli realizujesz ciągle podobne, niezbyt złożone projekty – takie sytuacje będą raczej rzadkością – nie zmienia to jednak faktu, że sama praca jest wtedy znacznie mniej ciekawa i można się wypalić jeszcze łatwiej.

Poza tym warto mieć oczywiście na uwadze to, że praca programisty to praca mocno „siedząca” (choć niektórzy eksperymentują z biurkami, przy których się stoi). Sama w sobie potrafi dawać wiele satysfakcji i radości, ale nieraz wymaga sporo nauki i cierpliwości. Wielu programistów po kilku latach takiej pracy pomimo atrakcyjnych warunków finansowych i perspektywicznej pracy i tak postanawia zmienić branżę. To nie jest rzecz dla każdego.

Jeśli nadal masz wątpliwości i nie wiesz, czy chcesz zacząć – polecam dać temu szansę. Nawet nie pracując w zawodzie, dzięki umiejętności programowania będziesz mógł wykonywać mnóstwo ciekawych rzeczy, które pomogą Ci w na przykład automatyzacji Twojej pracy.

2. Wybierz technologię, która Cię zainteresuje

Doświadczony programista z reguły w kilka tygodni nauczy się nowego języka programowania lepiej niż ktoś, kto dopiero zaczyna kodować i przeznaczy na to na przykład pół roku. Oprócz cech typowych dla języka, innego nazewnictwa funkcji i tego typu nowinek, sposób myślenia pozostaje zwykle ten sam. To właśnie on jest w mojej opinii najtrudniejszą częścią nauki programowania, która przychodzi dopiero z praktyką.

Sam wybór języka programowania nie jest więc bardzo obligujący, bo zawsze można spróbować przejść na coś innego. Wielu programistów zna kilka języków i choć z reguły specjalizują się tylko w jednym, są w stanie pisać sensowny kod w każdym z nich.

Proponuję pierw zastanowić się nad tym, co w ogóle chcielibyście robić. Jeżeli sami nie wiecie co, rekomendowałbym przyjrzenie się na przykład językowi JavaScript, w którym za pomocą odpowiednich bibliotek i frameworków można tworzyć zarówno nowoczesne strony internetowe, jak i aplikacje mobilne.

Jeśli chcecie pracować głównie przy stronach internetowych, jeszcze przed zgłębieniem programowania warto byłoby nauczyć się podstaw HTML i CSS. Później możecie zainteresować się chociażby JavaScript, PHP, czy Pythonem. Proponuję wyszukać sobie w Google przykładowych projektów w tych językach i samemu zobaczyć, co mniej więcej da się w nich zrobić. Będąc przy szukaniu, od razu ważna rekomendacja: szukajcie w internecie po angielsku. To przyda Wam się szczególnie wtedy, gdy zaczniecie już pracować z kodem.

W przypadku gdy interesuje Was tworzenie gier, możecie zainteresować się na przykład C++, C#, czy Java.

Do aplikacji mobilnych ciekawe mogą być Javascript, Kotlin (Android), Java (Android), czy Swift (iOS).

3. Zobacz, w jaki sposób programuje się w wybranym przez Ciebie języku

Wiem, że kod z początku będzie wyglądał trochę niczym chiński alfabet i prawdopodobnie każdy język będzie wyglądał równie przerażająco. Proponuję jednak poszukać na YouTube różnych tutoriali dla początkujących i zobaczyć, co będzie wydawało się dla Was najbardziej przystępne. Dla mnie takim językiem było PHP, które nie wymagało instalacji zaawansowanych IDE, czy posiadania kompilatora. Ponadto pozwalało mi na łączenie mojego kodu w jedną całość z HTML i CSS, które już znałem no i przede wszystkim na tworzeniu moich ukochanych, tekstowych gier przeglądarkowych, którymi w tamtym czasie byłem bardzo zafascynowany.

Wśród języków przyjaznych dla początkujących wyróżniłbym między innymi JavaScript, Python i PHP.

4. Zaplanuj swoją naukę

Chcąc, czy nie – na początku trzeba nauczyć się trochę teorii. Odradzam jednak czytania jej jak fabularnej książki bez przerobienia przynajmniej kilku praktycznych przykładów dla każdego zagadnienia. Pamiętam, że dopóki nie zacząłem kodować, nie potrafiłem zrozumieć, do czego służą pętle, czy tablice. Dowiedz się absolutnych podstaw, popróbuj zastosować je w praktyce, ale przede wszystkim działaj.

Dobrym wyborem mogą być kursy wideo, które przeprowadzą Cię przez początkowe zmagania krok po kroku. Wiele z nich docelowo ma za zadanie realizację konkretnego projektu, co jest doskonałą okazją do nauki na praktycznym przykładzie. Przede wszystkim warto nie oglądać kursu jak film, tylko na bieżąco przerabiać każdy odcinek i odtwarzać kod w swoim edytorze lub IDE. Nie warto też bezmyślnie go przepisywać. Lepiej poświęcić trochę więcej czasu i dokładnie zastanowić się, dlaczego jest tak, a nie inaczej i spróbować w nim coś pozmieniać. Nawet jeżeli przypadkiem coś popsujesz, zawsze możesz wrócić do poprzedniego stanu tego kodu, więc nic nie powinno się stać (zainteresuj się przy okazji skrótem CTRL + Z i platformami takimi jak np. GitHub).

5. Rozwijaj swoje umiejętności praktyczne

Kursy, książki, czy dokumentacja to całkiem niezłe źródła teorii. Aby się jednak nauczyć praktyki, najlepiej możliwie jak najszybciej „rzucić się na głęboką wodę” poprzez rozpoczęcie własnego projektu. Jeśli nie jesteście jeszcze na tyle zaawansowani, świetnym pomysłem może być też pobranie jakiegoś open-source’owego projektu z na przykład GitHuba i stopniowe edytowanie go i rozszerzanie o nowe funkcjonalności. Dla przykładu, ja najwięcej nauczyłem się edytując jakiś silnik wcześniej wspomnianej gry przeglądarkowej. Z początku zmieniałem proste rzeczy związane z tekstem, wartości liczbowe, aż w końcu zacząłem na bazie jednych modułów, tworzyć drugie, które działały analogicznie. Choć sam projekt nadawał się wyłącznie do kosza, w rzeczywistości nauczył mnie więcej niż jakakolwiek teoria (która w niewielkiej ilości była jednak niezbędna, żeby zacząć coś robić). Jeśli miałem jakiś problem, po prostu szukałem odpowiedzi w internecie – w ten sposób zresztą poszerzam swoją wiedzę do dziś.

Wpis Od czego zacząć Naukę Programowania? Poradnik Krok Po Kroku pojawił się na Webporady.pl.